- Ha ha ha! Ale z niego idiota! - pozostałe dzieci również zaczęły się śmiać z chłopca - Jak można wywracać się prawie cały czas!
Szatyn podniósł się. Podszedł do brązowookiego chłopaka i walnął go pięścią w twarz.
- Nie każdy jest ideałem tak jak ty! - krzyknął - Nienawidzę cię Rin!
Blondyn chciał coś powiedzieć, ale Luke`a już nie było. Nagle jego oczy się zeszkliły. Łza spłynęła wolno po różowiutkim policzku. "Czy to cena, za to, że robiłem wszystko, co kazał mi mój ojciec?" - chłopak pytał się w myślach. "Ja... ja od zawsze chciałem mieć go za przyjaciela, ale... co by na to powiedział mój ojciec?" Płakał.
Tym czasem Luke był już przed domem. Miał wejść do środka, ale przypomniał sobie o tym, że ilekroć jego ojciec zobaczył ranę na jego ciele, wypominał mu, jakim to jest idiotą, łamagą itp. Szybko i niepostrzeżenie wszedł do środka i skradając się doszedł do łazienki. Otworzył drzwi, skoczył i od razu je zamknął. Wyciągnął z szafki plastry i zakleił jednym ranę na nodze.
Następnego dnia chłopiec zerwał się z lekcji. Poszedł nad rzekę. Spacerował, rzucając kamykami o taflę wody. Nim zauważył, zaczęło się ściemniać. Gdy słońce całkowicie już zaszło, a na niebie rozbłysły gwiazdy i księżyc, Luke zaczął biec co sił w nogach do domu. Wiedział, że zapewne jego ojciec już czeka z paskiem w ręce przy wejściu. Dostał lanie za taki wybryk, jak spóźnienie się na obiad już kilka razy.
Przed domem stał nowoczesny, czerwony samochód. "Czyżby byli jacyś goście?" - pomyślał uradowany, tym że skoro są goście to nie dostanie lania. Wszedł do domu i przywitał się.
- Chodź do nas kochanie - powiedziała matka szatyna sztucznie miłym głosem - Mamy gości.
- Jak masz na imię chłopczyku? - zapytała troskliwie blondynka stojąca obok wysokiego szatyna
- Jestem Luke. Luke Hamilton. A pani to? - zapytał chłopiec
- Od dziś jestem twoją nową mamą - uśmiechnęła się
- C... Co? To jakiś głupi żart? - w oczach niebieskookiego dziecka pojawiły się łzy
- Wybacz skarbie - do Luke`a podeszła jego mama - Zostałeś adoptowany przez panią Mikę i pana Shu.
Szatyn wszedł za parą do ich samochodu, a następnie pojechał do ich domu w Kyoto.
10 lat później
- Pa mamo. Będę tęsknił - mówił przystojny szatyn - Zobaczymy się, jak tylko będą wakacje.
- Luke... Kocham cię synku - kobieta uśmiechnęła się, ale i tak widać było, że jest bardzo smutna
- Powodzenia w nowej szkole - niebieskookiego poklepał po ramieniu odrobinę wyższy chłopak - Znajdź sobie przyjaciół, bo ja już nie będę mógł cię pocieszać braciszku
- Dziewczynę też - uśmiechnął się mężczyzna przytulający blondynkę - Tylko miłą i mądrą. Taką jak twoja mama
- Jasne, jasne. Pa mamo, tato, Shin - Luke szedł w stronę samolotu.
Kilka godzin później znajdował się w Tokyo. Od przyszłego tygodnia miał rozpocząć naukę w szkole z internatem. Wyjął telefon i zadzwonił po taksówkę. Ta pojawiła się po niespełna 5 minutach. Godzinę później szatyn był już przed bramą otwierającą teren szkoły. Już miał wejść, ale zatrzymał go wysoki mężczyzna, ochroniarz.
- Co ty tu robisz? - zapytał podejrzliwie
- Co ty tu robisz? - zapytał podejrzliwie
- Jestem nowym uczniem tej szkoły - wyciągnął jakiś świstek i wręczył go ochroniarzowi
- Wszystko się zgadza. Możesz wejść.
Luke szedł z walizką w ręku przez kilka minut. W końcu dotarł do biura dyrektora. Zapukał, a gdy usłyszał głos, otworzył drzwi i wszedł od gabinetu.
- Ty zapewne jesteś tym nowym uczniem? - mówił starszy pan - Luke Hamilton, tak?
- Tak prze pana - odpowiedział grzecznie
- Proszę - podał chłopakowi jakąś teczkę - W tej teczce znajduje się numer twojego pokoju w akademiku, plan lekcji, daty dni wolnych oraz innych uroczystości. Są tam również imiona i nazwiska twoich nauczycieli.
- Dziękuję i do widzenia - Luke ukłonił się i opuścił pomieszczenie.
Ruszył w kierunku akademika. Szedł przez 15 minut. Budynek był nowoczesny. Niebieskooki wszedł do niego i udał się w kierunku pokoju numer 113. "Pewnie jest na drugim piętrze" - pomyślał chłopak. Miał rację. Pokoje od 76 do 125 znajdowały się na owym piętrze. Chłopak wszedłszy do swojego nowego pokoju, położył walizkę na podłodze w sypialnie i zaczął się rozpakowywać. Po godzinie do pokoju wszedł brązowooki blondyn.
- Ty jesteś tym nowym? - zapytał Luke`a - Ja jestem Rin, Rin Shinobu.
- Tak. Mam na imię Luke, Luke Hamilton - blondyn wydawał się znajomy szatynowi - Nie spotkaliśmy się już kiedyś?
- Luke, tak? Twoje imię brzmi jak mojego starego znajomego. Ale on wyglądał zupełnie inaczej - Rin uśmiechnął się z wyraźnym smutkiem w oczach - Ciekawe co u niego.
Szatyn szedł do kuchni. Nagle potknął się o leżącą na ziemi piłkę.
- Łamaga - zaśmiał się Rin. W jego głosie nie było ani krzty pogardy, ale to przezwisko...
Szatynowi zleciała łza po policzku. Nie wiedział czemu, ale te słowa naprawdę bardzo go dotknęły. Za pewne z powodu przeszłości.
- T... To ty! - Luke wrzasnął - Jak mogłem tego nie zauważyć!- Hy? - blondyn wpatrywał się w kamienną twarz Hamiltona, gdy nagle uświadomił sobie coś - Lu.. Luke, ten Luke?
Brązowooki podbiegł szybko do szatyna i podał mu rękę, ale ten ją odtrącił. Wstał i ruszył w stronę łazienki.